Het eerste baantje van Philip Kammeijer: afwashulp

Hoe kwam je daartoe, afwashulp? Je vader had toch de drukkerij?
Ja, maar daar had ik toen helemaal geen oog voor. Ik zat nog op school en had gewoon snel geld nodig om een stereo te kopen. Dat is overigens ook gelukt, en die heb ik nog steeds. Een pracht van een installatie! Ik ben bij de Commanderie naar binnen gestapt en heb om werk gevraagd. In die tijd waren de uitzendbureaus nog niet zo actief als nu. Ik kon ook de bediening in, maar ik had niet zo’n zin in veeleisende klanten. Ik ben eerder het type van doorbuffelen, dan van ja en amen zeggen. En in de spoelkeuken had ik mijn eigen domein, zo te zeggen. En daar had ik het ontzettend druk mee. Ik regelde ook allerlei vriendjes om me te helpen. Heb zo veel klasgenoten aan een baantje geholpen. Nee, daar vroeg ik geen vergoeding voor; dat deed je als vriendendienst. Ik doe dat nog steeds trouwens. Ik heb een groot netwerk en hoor veel. Dus als ik iemand anders kan helpen dan doe ik dat.

Wat verdiende je ermee?
Ik kreeg vijf gulden vijftig per uur, en dat werd op de minuut afgeteld. Dat was heel frustrerend. Als je vier en een half uur had gewerkt kreeg je niet afgerond vijfentwintig gulden. Dat laatste kwartje kreeg je gewoonweg niet. En dat is iets wat ik er wel van geleerd heb: betaal je mensen niet te weinig. Wij hebben hier in de drukkerij regelmatig overwerk. Een klus moet gewoonweg af voor morgen, want de klant komt het dan ophalen. En als je je mensen dan afknijpt zullen ze niet snel dat extra stapje doen. Als je soepel bent, zijn zij ook soepel. Zo werkt dat nu eenmaal. En daar onderscheid je je als bedrijf weer mee.

Heb je tijdens je studietijd ook gewerkt?
Nee, want daar was geen tijd voor. Ik zat wel altijd erg krap in het geld, maar daar leer je mee leven. En ik heb geen honger geleden hoor! Ik was helaas uitgeloot voor Bedrijfskunde, en ben toen in Groningen Rechten gaan studeren. Want dat geeft je tenminste een brede basis. Later ben ik overgestapt naar de Grafische School in Utrecht. Want toen kwam de drukkerij een beetje in beeld.

Kon je dat gemakkelijk overnemen van je vader?
Nee, integendeel. Ik heb eerst bij een paar andere bedrijven gewerkt. Om ervaring op te doen, en ook om eerst ergens anders te kunnen snuffelen. Op een gegeven moment vroeg mijn vader me of ik in de zaak wilde komen, maar dan moest ik wel eerst een jaar ‘op proef’. Net als alle andere werknemers. Ik had absoluut geen streepje voor. Ik kreeg een jaar om me te bewijzen, en toen pas zag mijn vader het zitten. Maar goed, ik had gelukkig eerst bij andere bedrijven ervaring opgedaan. Had het klappen van de zweep een beetje geleerd. Dat kan ik iedereen aanraden.

Wat voor type baas ben je?
(lacht) Ze zeggen dat ik autoritair ben. Ik ben in ieder geval niet het meegaande of twijfelende type. Maar ik dender ook niet over mensen heen. Ik leef me heel bewust in in de medewerker of sollicitant. Als ik daar ondernemingszin, initiatief en creativiteit bespeur, dan hebben we een goed gesprek. Ik geef mensen veel eigen verantwoordelijkheid. Als er een probleem ontstaat, moeten ze dat zelf oplossen. Kúnnen oplossen. Dat is een groot stuk meerwaarde van mensen. Niet alleen een vak beheersen, maar er ook mee kunnen omgaan.